Neden roleplay seviyoruz?

[qt****]

Bazen roleplay’in neden bu kadar heyecan ve haz veren bir şey olduğunu düşünüyorum.
Sadece fantezilerle, sadece seksle ya da sadece kimlik kaçışlarıyla açıklanamayacak bir tarafı var gibi geliyor bana.
Daha eski, daha ilkel bir dürtü.
Aslında iki çocuğun evcilik oynamasındaki hisle neredeyse aynı yerden besleniyor.

Bazı insanların içlerindeki çocuktan kopmadıklarını hatta kopmak istemediklerini düşünüyorum.
Ve bana kalırsa bu çok iyi bir şey. Çünkü hayal gücü doğası gereği çocuksu bi şey..
Kuralları eğip bükebilen, “mış gibi” yapabilen, oyuna inanabilen bir zihin istiyor.

Bir bilgisayar oyunu oynarken parmaklarımızın sadece plastik tuşlara bastığını çok iyi biliyoruz.
Ekrandaki karakterin biz olmadığını da biliyoruz.
Ama buna rağmen beynimiz itiraz etmiyor.
Bir an için gerçekten tetik çektiğimizi, gerçekten at sürdüğümüzü, gerçekten kazandığımızı ya da kaybettiğimizi hissedebiliyoruz.
Yani “gerçek” olmadığını biliyoruz… ama gerçekmiş gibi hissediyoruz.

Bence roleplay ve cinsel fanteziler de tam olarak burada devreye giriyor.
Dışarıdan bakıldığında garip, plastik ya da yapay görünen bu senaryoların içinde
bedenimiz ve zihnimiz oldukça gerçek tepkiler veriyor.
Nefes değişiyor, nabız artıyor, kontrol el değiştiriyor.
Çünkü haz, çoğu zaman gerçeğin kendisiyle değil, inandırıcılığıyla çalışan bir şey..

Bu tarz fantezilerin garip bulunduğuna şahit olmuşsunuzdur belki.
Ama hayal gücü deforme olmamış bireyler, bana kalırsa bu evrenlere daha kolay sızabiliyor.
Ve dışarıdan sahte gibi görünen bu oyunların içinde aslında en sahici hisler yaşanıyor..
Belki…

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?

Müsaadenizle…

Şimdi ödevlerini yapmayan bir öğrencimi cezalandırmam gerekiyor..